Νεικώ

Άγνωστη μου όμορφη αιγαιοπελαγίτισσα, κόρη της γιαγιάς Ελλάδας. Νεικώ. Με μια μόνο λέξη χαραγμένη επάνω στην αιώνια κατοικία σου, εκμυστηρεύτηκες μιαν αλήθεια από εκείνες που δεν μπορούν ποτέ να αποδειχθούν.

Πίσω απ’ τα αθέατα τείχη του θανάτου, διαδραματίζεται μια αιώνια λογομαχία μεταξύ των δύο αφεντάδων της αιωνιότητας· του απάνω και του κάτω κόσμου. Δεν ξέρω ποιος σε κέρδισε, ξέρω μονάχα πως ήσουν έτοιμη για μάχη κι αυτό είναι που μετράει. Ελπίζω να σε βρω επάνω.

σ.σ.: νεικώ: ερίζω, φιλονεικώ, λογομαχώ μετά τινός, Liddel and Scott, τ.Γ', σ. 215

Ευάγγελος Θεοδώρου

     

Υπομονή

Έλεγα, πως θα 'ρθει κάποτε ο καιρός. Μα δεν ήρθε.

Έλεγα, πως θα βρει τον τρόπο το νερό να βγει στην θάλασσα. Μα δεν τον βρήκε.

Έλεγα, πως θα ανατείλει κάποτε μιαν αυγή σαν εκείνη των παιδικών μου ονείρων. Μα δεν ανέτειλε.

Λέω να πάψω να περιμένω. Μα δεν μπορώ.

Η υπομονή είναι αρετή και πλεονέκτημα.

Ευκαιρία να φυτέψω λίγη ακόμα υπομονή…

Ευάγγελος Θεοδώρου

Στους εκατόν σαράντα το λεπτό

Κοιτούσα έξω από το παράθυρο. Η θάλασσα απλωνόταν στο βορρά, ίσα μ’ εκεί που η επιφάνεια της συναντούσε τον πρώτο ουρανό. Πλάι μου, ο καρδιοτοκογράφος μετρούσε - σταθερά εκατόν σαράντα το λεπτό – τους παλμούς του δευτερότοκου γιου μου που περίμενε από ώρα σε ώρα να αφήσει μια για πάντα τα σπλάχνα της Μάνας. Και τότε ξάφνου, καταμεσής πάνω απ’ το πέλαγος, ένας γλάρος φάνηκε. Πρώτη φορά είχα την τύχη - κι ας μην είχα μετρονόμο - να λογαριάσω το πέταγμα του θαλασσινού πτηνού. Κι ήταν τα φτερουγίσματα εκατόν σαράντα το λεπτό ακριβώς, ούτε πάνω ούτε κάτω.

Σ’ αυτό τον ρυθμό ζει το παιδί στον παράδεισο των σπλάχνων κι ο γλάρος στον παράδεισο της θάλασσας. Μέσα ή δίπλα στο νερό. Υγρή είναι άλλωστε κατά πλειοψηφία όλη η Δημιουργία. Κι η ζωή του ανθρώπου είναι υγρή. Τα πιο μεγάλα συναισθήματα, τα πιο βαθιά αισθήματα, το απόσταγμα της καρδιάς αποκαλύπτονται και ζουν στο δάκρυ.

Στους εκατόν σαράντα το λεπτό λοιπόν ορθοβαδίζει και παραδεισεύει καθώς φαίνεται υγρή η Ζωή...

Τρόπος θηλυκός

Θα ήθελα να πω

πως η γειτνίαση ετούτων των βουνών

με αυτό το αρχιπέλαγος,

καθόρισε σε βαθμό απόλυτο

τον Τρόπο,

που ο παππούς του έδωσε όνομα θηλυκό

και το ‘πε Ελλάδα.

Είναι προφανές.

Όλες οι κατακλυσμιαίες δυνάμεις του σύμπαντος

εμπεριέχουν μιαν υπερχείλιση θηλυκή.

Κι η Ελλάδα δεν είναι εξαίρεση

ούτε κανόνας.

Είναι γενεσιουργός αιτία.

Ως θηλυκό πεποικιλμένο

από τον καιρό του πρώτου είναι της,

προσδιόρισε ερωτικά κάθε της πτυχή.

Από έρωτα παντρεύτηκε τον Τόπο

και γέννησαν παιδιά όμορφα.

Πρωτότοκος ο Λόγος,

κοσμοπολίτης και αρμενιστής

ικανός να ρίξει αγκίστρι

στα πιο σκοτεινά νερά της αβύσσου

και να ψαρέψει μαργαριτάρι

αθέατο κι ατόφιο.

Πατέρας – γενάρχης παλαιικός – ο Τόπος,

Μάνα – Ωραία σαν την Ελένη μας – ο Τρόπος,

και Πρωτότοκος – καραβοκύρης έμπειρος – ο Λόγος

που έμαθε να πλέει

περνώντας τα χρόνια της νιότης του

απάνω σε βουνό.  

Ζωή

Είμαι βέβαιος πια.

Τη ζωή την ζει κανείς κανονικά

μοναχά αν βιώσει τις ανηφόρες και τις κατηφόρες της όλες.

Τον έρωτα και την απογοήτευση

την αγάπη και το αντίθετο της

(τι μπορεί άραγε να σταθεί αντάξια απέναντι της ως αντίθετο;)

την χαρά και την λύπη

την φτώχεια και τον πλούτο

όλα τα έτσι και τα ανάποδα.

Αλλιώς είναι ζωή μισή.

Δεν αναρωτιέμαι γιατί μονάχα έτσι

να λειτουργεί ορθά η πραγματικότητα.

Η ζωή ζητά πρωταθλητές

κι ο τρόπος ο Ελληνικός δεν είναι τρόπος θεατή.

Είναι ανάγκη
να απαντήσει ο άνθρωπος εγκαίρως στα ερωτήματα.

Όχι για να καλύψει την προαπαιτούμενη ύλη σαν μαθητής.

Αλλά για να μπορέσει μέσω των απαντήσεων

να γεννήσει τα επόμενα ερωτήματα

τα αμείλικτα και μεγάλα.

Τα μετά.

Ευάγγελος Θεοδώρου

Σαν θάλασσα 2

Έτσι είναι η ζωή

σα θάλασσα.

Πρωτοβαδίζεις σ’ αμμουδιά

βρεγμένη αρμύρα κι ήλιο

πρωταρμενίζεις σε νερά ρηχά

γαλάζια.

Κι ύστερα γίνονται βαθιά και σκοτεινά

ζωγραφισμένα σε κύμα επάνω

και βράχια συμπληγάδες

έως ότου μιαν ημέρα

ο λεβάντες σε ξοκείλει

σ’ αμμουδιά βρεγμένη

γαλήνη κι ερημιά

σαν απάγκιο ναυτικό.

Έτσι είναι η ζωή,

σα θάλασσα.  

Ευάγγελος Θεοδώρου

Σαν θάλασσα 1

Με παράδοση πλατιά
σαν θάλασσα.
Αυτή είναι η Ελλάδα

πλατιά σαν θάλασσα.
Κι ας είναι λίγοι πια αυτοί που αρμενίζουνε
κι ας μένουν οι τριήρεις και οι τράτες
κουρνιασμένες.

Η Ελλάδα θάλασσα
γαλάζια και σκοτεινή σαν άβυσσος
μα πάντα πλατιά.


Σόι σου να 'ναι η θάλασσα
και η Ελλάδα μάνα,
με αγκαλιά πλατιά 

σαν θάλασσα.

Ευάγγελος Θεοδώρου