π. Ιωάννης Αλειφέρης, Σιναΐτης (+21.10.2021)

-                Ε.Θ.: Τί είναι η έρημος πάτερ;

-                π. Ι.: Χώμα, γρανίτης κι ουρανός. Αυτό είναι η έρημος.

Με αυτές τις ελάχιστες λέξεις περιέγραψε ο π. Ιωάννης τη θεολογία και την εμπειρία της Σιναϊτικής ερήμου όπως την έζησε ο ίδιος για μια ολόκληρη ζωή. Ο Αναστάσιος Αλειφέρης του Χαραλάμπους γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1951 στο Λάχι της  Νεαπόλεως Λακωνίας που βλέπει το πλατύ γαλάζιο της θάλασσας. Παρακολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα στον τόπο καταγωγής του και στη συνέχεια υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία την περίοδο 1971-1973. Αμέσως μετά τις σπουδές του στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, διέπλευσε τη Μεσόγειο με προορισμό το Θεοβάδιστο Όρος Σινά όπου έφτασε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1976. Μετά τον κανονισμένο χρόνο δοκιμής, έλαβε το μικρό μοναχικό σχήμα στις 8/21 Μαΐου 1978 ονομασθείς Ιωάννης.

      Λιγομίλητος, με αύρα λεπτή σαν αερικό, μάλλον σαλός για τους περισσότερους, διακόνησε ως εκκλησιαστικός και αναγνώστης στο καθολικό του Σινά όλη τη μοναχική του ζωή. Κάποτε το εξέλεξαν Οικονόμο παρά τη θέλησή του και πριν κλείσει τρεις ημέρες στο διακόνημα έκανε παραγγελία 2.000 αυγών. Όταν τον ρώτησαν γιατί, είπε πως τα βρήκε σε καλή τιμή! Πριν κλείσει εβδομάδα, με το προσωνύμιο Τζόνις πλέον και με τη βούλα του φευγάτου, επέστρεψε στα διακονήματά του στο καθολικό και δεν έφυγε ποτέ ξανά.

       Ο π. Ιωάννης υπήρξε μυστικός ασκητής και βιαστής της βασιλείας των ουρανών, φτάνοντας σε μεγάλα μέτρα αρετής. Ακτήμων έως εσχάτης πενίας, δεν κράτησε ποτέ χρήματα επάνω του. Ότι ευλογία του έδινε το μοναστήρι τα μοίραζε αμέσως στους βεδουίνους. Φόραγε, χειμώνα-καλοκαίρι, τα ίδια ελαφριά, χιλιομπαλωμένα και γεμάτα κεριά μοναχικά ενδύματα. Εφάρμοσε με μεγάλη ακρίβεια την αρετή της ξενίας, διατηρώντας ελάχιστες -μετρημένες στα δάχτυλα- επαφές με τους κατά σάρκα οικείους του στα 43 και πλέον χρόνια που έζησε στο Σινά. Μιλούσε μόνο όταν τον ρωτούσαν κάτι κι αυτό πάντα λακωνικά, φράσσοντας επιμελώς το στόμα του από λόγους αργούς ή κατακρίσεως  διατηρώντας μια δυσθεώρητη εσωτερική ειρήνη και ησυχία. Με βλέμμα διαπεραστικό σαν ψυχογράφημα, ισοπέδωνε με την κατά Χριστόν τρέλα του κάθε ευσεβισμό ή άλλη από τις πνευματικές ασθένειες του εκκλησιαστικού κόσμου.

Ακέραιος στα καθήκοντά του ως εκκλησιαστικός, προσέφερε άφθονο γέλιο στους πάντες με τις απίστευτες εμπνεύσεις του ὤν οὐκ ἔστι ἀριθμός, που όμως ήταν αδύνατο να κρύψουν πάντα τα χαρίσματα του Πνεύματος. Υπήρξε ακάματος εργάτης του αναλογίου ως αναγνώστης. Τον ακούγαμε καθημερινώς να «διαβάζει» απ’ έξω και με απίστευτη ταχύτητα τους κανόνες ψιλών εκκλησιαστικά ημερών -άγνωστων σχεδόν αγίων- περιφερόμενος στο ναό. Κι αν καμιά φορά πήγαινε κανείς στο αναλόγιο να συνεχίσει με πιο «κανονικό» τρόπο την ανάγνωση, πλησίαζε και σχεδόν χωρίς να κοιτά το Μηναίο, έδειχνε στον αδερφό το σημείο απ’ όπου έπρεπε να συνεχίσει… Τα δικά «τρελά» του διαβάσματα -με καταλήξεις βγαλμένες από το ρεπερτόριο της όπερας- στα αναλόγια της Αγία Αικατερίνης του Σινά, θα τα ζήλευαν πνευματικά πολλοί από εμάς που μάθαμε τη σωστή εκφορά του λόγου.

      Αν καταλάβαινε πως τον παρακολουθούσε κανείς με ευλάβεια, χάλαγε αμέσως κάθε καλό λογισμό προς το πρόσωπό του, ακριβώς όπως διαβάζουμε για όλους τους δια Χριστόν σαλούς στα Συναξάρια των Αγίων και τα Γεροντικά. Μια φορά, Ιούλιο μήνα με τη θερμοκρασία στους 45 βαθμούς κελσίου, διάβαζε με ύφος επιθεώρησης και τις συνήθεις… τρελές ταχύτητες το Απόδειπνο. Το καθολικό ήταν γεμάτο με Ρώσους προσκυνητές μέχρι τον σολέα. Ο π. Πάμφιλος, Δικαίος τότε, μας έκανε νόημα να σταθούμε πίσω από το δεξί αναλόγιο και να τον ηχογραφήσουμε. Βγάλαμε τον ψηφιακό εγγραφέα και αρχίσαμε να γράφουμε. Είχε κολλήσει το πρόσωπό του στο Ωρολόγιο, τόσο ώστε κυριολεκτικά να ακουμπά η μύτη του στο βιβλίο! Όταν κατάλαβε πως τον ηχογραφούσαμε, γύρισε, τεντώθηκε προς τον εγγραφέα που ήταν τοποθετημένος πίσω από το στασίδι και μας ρώτησε εις ευήκοον όλων: Έβρεξε σήμερα;

      Πέρασε μεγάλο μέρος της καλογερικής του ζωής έξω από τα τείχη της Μονής, ακριβώς δίπλα στην κεντρική πύλη, όπου πηγαινοερχόταν μόνος του ώρες ατελείωτες. Τα μόνα ενδιαφέροντά του ήταν ο καιρός (στο Σινά αλλάζει μονάχα η θερμοκρασία· τα σύννεφα και η βροχή είναι είδος προς εξαφάνιση) και η ανάγνωση ελληνικών εφημερίδων που του έφερναν οι πατέρες ή φίλοι της Μονής. Διάβαζε κάθε γραμμή, μαζί με τις αγγελίες. Μπορούσε να πλησιάσει τον οποιοδήποτε και να ρωτήσει αν πουλήθηκε το τάδε σπίτι που είχε διαβάσει σε αγγελία χρόνια πριν!

      Πολύ σπάνια, και όσο περνούσαν τα χρόνια ακόμα σπανιότερα, έδινε πολύ συγκεκριμένες συμβουλές με πολύ λίγες λέξεις, όπως εκείνες στον νεαρό μοναχό Πάμφιλο στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ή στον υπογράφοντα στα μέσα του 2010. Στα σκοτάδια του καθολικού, πλησίαζε και σχεδόν ψιθυριστά έλεγε διάφορα, π.χ. Εκατό υποψίες δεν κάνουν μία απόδειξη. Ντοστογιέφσκι. Στην αρχή έμοιαζαν όλα άσχετα, στη δεύτερη ανάγνωση καταλάβαινες πως ήταν απόλυτα στοχευμένα.

      Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας που ολοένα γίνονταν δυσκολότερα. Ο μοναχός Θεόφιλος είχε την ευλογία να τον γηροκομήσει και να πάρει τελευταίος την ευχή του. Κοιμήθηκε στα εβδομήντα του χρόνια· ήσυχος σαν μικρό πουλάκι της ερήμου· πλήρης πνευματικών ημερών. Αγωνίστηκε επί δεκαετίες τον καλό αγώνα της πίστεως στην αφάνεια του κόσμου, κρυμμένος πίσω από την κατά Χριστόν απίθανη τρέλα του που τον έκανε χαριτωμένο και γλυκύτατο. Πέρασε στην αιωνιότητα στις 21 Οκτωβρίου 2021 έχοντας ανέβει με κόπο πολύ την κλίμακα των αρετών στο Θεοβάδιστο Όρος Σινά. Ο Θεός να αναπαύσει την αγία του ψυχή. Την ευχή του να έχουμε!

Ευάγγελος Θεοδώρου