Μια παλιά αγαπημένη

          Και μονομιάς, εκείνος ο έρωτας των τριών θαλασσών χάθηκε ανάμεσα σε ψιλόλιγνους μιναράδες και παλάτια γεμάτα χαρέμια πλουμιστά. Δεν είναι απωθημένο ετούτος ο έρωτας, είναι πόθος βουτηγμένος σε λαοθάλασσα ανατολίτισσα και μαγική.

         Καταμεσής τέτοιας αγάπης μια Αγιασοφιά, στολίδι κρεμαστό σε στήθος μάνας Ρωμιάς. Απέναντι από την πόρτα της στάθηκε άγγελος με βλέμμα ελεγχτικό, να κοιτά κατάματα καθένα που τολμά και διαβαίνει το κατώφλι.

      Ξημερώνει ανατολίτισσα και δύει πάντα Βασιλεύουσα η Πόλη, έρημη, με βασιλιά μαρμαρωμένο κι έρημο. "Στη δική μας τη χώρα όλα μιλούν για θυσίες, για βασιλιάδες τρανούς, για δικεφάλους που μείναν τις εκκλησιές να κοσμούν..."

         Δε σου ζητώ να αλλάξεις αγκαλιά, αλλουνού είναι ετούτα τα κρίματα. Στις μέρες τις ξενιτειάς σου εγώ σε ερωτεύτηκα ξανά, σου τραγούδησα και σε χόρεψα, γεννήθηκα, βύζαξα και πέθανα στην αγκαλιά σου. Να με περιμένεις σου ζητώ, θα έρθω, να με περιμένεις...

Ευάγγελος Θεοδώρου

Τα χρώματα της πίστης

           Μας είπε, «Σφαλίστε τα μάτια και κοιμηθείτε». Κοιμηθήκαμε λοιπόν ώρες πολλές, δε ξέρω πόσες, μα πολλές. Μες στον ύπνο τον βαθύ, ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων από την ανάποδη -όπως τον ακούει ο δύτης σαν ανεβαίνει απ’ το βυθό- μας είπε, «Ξυπνήστε, ελάτε, ανοίξτε τα μάτια σας». Αντίκρυ, στο αχνό του ορίζοντα, το γαλάζιο τ’ ουρανού αγκαλιαζόταν με μιαν απόχρωση του κόκκινου. Δεν είμαι καλός να διακρίνω τις λεπτές αποχρώσεις των χρωμάτων, παρά μόνο σαν τις αισθανθώ μπορώ να ξεχωρίσω. 
            Ξυπνήσαμε όλοι, άλλος αργά άλλος μονομιάς. Κι ύστερα, μας έθεσε το μεγάλο εκείνο ερώτημα: «Πείτε μου, ο ήλιος βασίλεψε ή περιμένουμε ανατολή;»

          Άκουσα λογιών - λογιών απαντήσεις. Άλλες αυθόρμητες, άλλες διστακτικές, άλλες με σιγουριά, άλλες αβέβαιες. Είδα πολλούς να σιωπούν μέχρι να ξεκαθαρίσουν τα χρώματα στα μάτια τους, άλλους να ζητάνε χειροπιαστές τις αποδείξεις κι άλλους να περιμένουν κάποιο φαινόμενο φυσικό. Είδα και κάποιους να κάνουν στατιστική τις απαντήσεις των πολλών ώστε να βρουν την απάντηση.

          Άκουσα ένα παιδί να απαντά με βεβαιότητα πως όπου να ‘ναι θα ανατείλει, κι έναν γεράκο που η πείρα των βεβαίωνε πως έδυσε ο ήλιος. Είδα τους άντρες, να ψηλαφίζουν το χώμα κι από εκεί να παίρνουν την απάντηση αναλόγως με την υγρασία του. Παρατήρησα τις γυναίκες, να κοιτούν τα πουλιά του ουρανού και να κρίνουν από το πέταγμα τους την άφιξη της νύχτας ή το καλωσόρισμα της μέρας. Είδα σκόρπια και κάποιους λίγους να σφαλίζουν ξανά τα μάτια, ώστε να ακούσουν προσεκτικά τους ήχους του σύμπαντος κι από εκεί να κρίνουν την απάντηση.

      Σαν περνούσε η ώρα -άλλοι έχοντας δώσει την απάντηση κι άλλοι όχι- όλοι στράφηκαν προς τα εδώ ή προς τα εκεί. Τράβηξαν βόρεια ή απάνω στο δρόμο του νοτιά. Ακολούθησαν την κίνηση της γης, μαζί της ή ανάποδα. Άνοιξαν συζήτηση επί του θέματος σε παρέες μεγάλες ή μικρές, συνομήλικοι ή όχι. Μερικούς, τους άκουσα με βεβαιότητα, να μονολογούν συζητώντας με τον εαυτό τους. Κι είδα αρκετούς σαν πέρασε η ώρα, πως ξέχασαν την ερώτηση ή αρνήθηκαν ακόμα και να απαντήσουν.

       Χαίρομαι, μ’ ακούς; Χαίρομαι που βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσους, χαίρομαι που αντικρίζω τον ορίζοντα, που άκουσα την ερώτηση, που ζητώ να βρω κι εγώ την απάντηση. Μα κρυφά μέσα μου -μ' ακούς;- χαίρομαι περισσότερο που δεν άκουσα δύο απαντήσεις, κι ας είναι δυό μονάχα τα ενδεχόμενα. Το κάθε βλέμμα μορφοποιεί αλλιώς τα χρώματα της ίριδας. Η κόρη του ματιού, σαν των δαχτύλων το αποτύπωμα, είναι μοναδική και δεν αρμόζει σε μια μοναδικότητα τσουβάλιασμα και όχλος.

         Θυμήθηκα τότε, τον γέρο ερημίτη στο υψόμετρο του Σινά που μου διηγήθηκε κάποιο καλοκαίρι, το πώς στη ζωή του ολάκερη ζητούσε να ‘βρει το Θεό. «Ταξίδεψα όλη τη γη» μου είπε, «γνώρισα βιωματικά τις μεγαλύτερες θρησκείες των ανθρώπων». «Και πώς ξέμεινες πάτερ εδώ;», τον ρώτησα, «γιατί την Ορθόδοξη πίστη;» «Γιατί μονάχα εδώ βρήκα Ελευθερία».

Ευάγγελος Θεοδώρου

Το κείμενο συνοδεύει 

την κινηματογραφική παραγωγή 

του φωτογράφου και φίλου

Βασίλη Μούμκα

https://www.youtube.com/watch?v=lATn9cwIoSU

Αλλόκοτο μυστήριο

        Θυμάμαι καθαρά την εποχή της μεγάλης μου αναζήτησης κι αυτό το «επί γης» θαρρώ πως ήρθε σαν λύτρωση σε μιαν απαίτηση επιτακτική. Ένας Θεός εξ αποστάσεως που μου συνέστησαν, από εκεί ψηλά, με άφηνε με το πλατωνικό απωθημένο του «Θεός ανθρώπω ου μείγνυται»(2). Στη ζωή κατάλαβα νωρίς: μοναχά σαν χτίσω σχέση ουσιαστική μπορώ να προχωρήσω. Όχι από δειλία ή φόβο, μα από ανάγκη υπαρκτική. Αν υπάρχεις Θεέ μου και με έφτιαξες και είμαι εδώ ζωντανός με τις πέντε μου αισθήσεις, ζητώ με αυτές να Σε συναντήσω, να Σε νιώσω, να Σου μιλήσω.

          Αυτό το «επί γης» είναι απόδειξη πως «υπεραναβέβηκεν αγάπη κρίσεως»(3) ο Θεός «δια το αγιασθήναι τω ανθρωπίνω του Θεού τον άνθρωπον»(4). Κι έτσι ξέρω πια πως δεν ήρθε να με κρίνει, αλλά να ντυθεί το φύραμα μου για να δημιουργήσουμε μαζί, να σχεδιάσουμε το μέλλον μου, να αγιάσει κάθε παραμικρό μου θέλω. Και μέσα εκεί, σε αυτή την αγκάλη, να μπορώ να αγαπήσω και να ξέρω πως κάθε μου έρωτας θα βρίσκει κατάλυμα στον έρωτα Του.(5) Ήρθε «μορφήν δούλου λαβών»(6) για να αδειάσει τον ωκεανό της θεότητας Του μέσα στη δική μου πραγματικότητα κι έτσι να γνωρίσω το δικαίωμα μου στο «καθ’ ομοίωσιν»(7).

       Αυτή η τρέλα του «επί γης» είναι απόδειξη πως πριν πιστέψω εγώ σε Αυτόν, πιστεύει Αυτός σε μένα κόντρα σε κάθε λογική. Με αποδέχεται όπως είμαι με τα στραβά κι ανάποδα μου γιατί πιστεύει πως «μπορώ να υπάρχω ολόκληρος μέσα στη σχέση αυτή, όχι να είμαι απλά ένα καλό παιδί ή ένας συγχωρεμένος»(8). Κι ας προδίδω την αγάπη Του. Κι ας απομακρύνομαι με την ελευθερία που μου χάρισε. Κι ας αρνούμαι ακόμα κι ότι Υπάρχει.

          Αυτή Του η εμπιστοσύνη γεννά τη δική μου πίστη για Εκείνον και με λιώνει σαν κερί γιατί ποτέ δεν φάνηκα αντάξιος της αφοσίωσης Του. Στα όρια της ανθρώπινης κατανόησης γνώρισα μαζί με τον υμνωδό πως «ἄσαρκος γὰρ ὢν, ἐσαρκώθη ἑκών· καὶ γέγονεν ὁ Ὢν ὃ οὐκ ἦν δι’ ἡμᾶς· καὶ μὴ ἐκστὰς τῆς φύσεως, μετέσχε τοῦ ἡμετέρου φυράματος»(9). Σε αυτήν εδώ ακριβώς την ενσάρκωση ξεκινά η ανθρώπινη ιστορία από την αρχή με τη δική μου συμμετοχή, τη δική μου συγκατάβαση, το δικό μου ανθρώπινο μεγάλο ναι.    

          Αυτό το αλλόκοτο μυστήριο που παρακολουθώ εμπρός μου δεν είναι γεγονός που κάποτε συνέβη και ψάχνω τρόπο να πιαστώ. Είναι σε χρόνο ενεστώτα χτίσιμο γέφυρας με σκοπό να συναντήσω εδώ, στην καθημερινότητα μου, τον Μεγάλο Επισκέπτη και μαζί Του να περάσω απέναντι, στη δική του αχρονία. Αυτή ακριβώς η διάβαση είναι που κάνει τα Χριστούγεννα γιορτή!

         Μιαν ανάμνηση την εξαντλεί κανείς σε μια κουβέντα, σε έναν στοχασμό αν θέλεις βαθύτερο, σε ένα συμπόσιο λογίων εκλεπτυσμένο. Και από τέτοιες αναμνήσεις μέλλοντος αδειανές, μπουχτίσαμε θαρρώ. Του Χριστού η γέννα είναι γιορτή γιατί διαδραματίζεται στο εδώ και στο τώρα μου που ελεύθερα μπορώ να πραγματώσω, εν Θεώ. Του Χριστού η Γέννα είναι γιορτή γιατί ευωδιάζει απ’ των ποιμένων το σπήλαιο κιόλας, Ανάσταση, κι ας περνάει πρώτα απ’ το Σταυρό. Του Χριστού η Γέννα είναι γιορτή γιατί η βρεφικότητα της φάτνης σταλάζει Ήλιο σε κάθε επί γης ανθρώπινο καλωσόρισμα. Κι αν το καλοσκεφτείς, η Γέννα του Χριστού είναι γιορτή γιατί κάθε τι που όντως γεννάται έχει εκ προοιμίου νικήσει τον θάνατο. «ὅπου Θεὸς δὲ βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις, ὡς γέγραπται. Χριστὸς ἐτέχθη, ἐκ τῆς Παρθένου, ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας».(10)

1. Ειρμός Ενάτης Ωδής, Καταβασίες Χριστουγέννων, ελεύθερη απόδοση

2. Πλάτων, Συμπόσιο, 203a, Αναβαθμοί φιλοσόφου έρωτος

3. Πατερική θεολογία

4. Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

5. Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

6. Προς Φιλιππησίους, κεφ. 2, στ. 7

7. Γενέσεως, κεφ. 1, στ. 26

8. «Σε τι μας χρειάζεται η ενσάρκωση», π. Νικόλαος Λουδοβίκος

9. Τρίτο κάθισμα, Όρθρος Χριστουγέννων

10. Πρώτο κάθισμα, Όρθρος Χριστουγέννων

Ευάγγελος Θεοδώρου

Άρθρο για το περιοδικό «Όσιος Νίκων ο Μετανοείται» τ. Οκτ-Νοε-Δεκ. 2015

Ψάχνοντας κάποιον να κηδεύσω

Ἕνας ἀκόμα Μάης,

μιὰ ἀκόμα πένθιμη ἀνάμνηση τῆς ἀποφράδας 29ης τοῦ 1453

στὸν τόπο ποὺ γέννησε τὴ βασιλεία τοῦ τελευταίου των τελευταίων,

τοῦ τραγικὰ μοναχοῦ ἀνάμεσα στοὺς ολιγίστους

σὲ ἐκεῖνο τὸ ξεμώνι ποὺ είχε καταντήσει στὰ χρόνια του ἡ  Πόλη.

Στὴ φτωχή μου κατανόηση, οἱ Μάηδες

ἐκεῖνος τοῦ ΄53 καὶ τοῦτος τοῦ ΄15

φαντάζουν τόσο κοντινοί, τόσο ἴδιοι

σὰν νὰ ἀναδύουν τὸ ἴδιο ἄρωμα.

Ἴσως καὶ τὴν ἴδια ὀπτασία.

Ὁ Μάης τοῦτος τῶν ἡμερῶν μας

ὁ ζοφώδης καὶ ἀσέληνος

σαρκώνεται σὰν ἀερικὸ στὴ σκιὰ τῆς γιαγιᾶς Ἀντωνίας

τῆς εὐλαβέστατης γηραιᾶς Μυστριώτισσας ποὺ μὲ τὴ μαγκουρίτσα της

μαυροφορεμένη καὶ σκυφτὴ

ἀνεβαίνει μὲ τὰ πόδια ἀπὸ τὸ χωριὸ στὴν καστροπολιτεία 
σὰν κάνει ἐδῶ καὶ χρόνια,

νὰ προσευχηθεῖ γιὰ τὸν συντοπίτη της

νὰ πενθήσει στὸ βαθμὸ ποὺ τῆς πρέπει τῆς ἡμέρας

καὶ τοῦ δικοῦ μας τοῦ καιροῦ.

Οἱ ἱερές, οἱ δραματικὲς στιγμὲς τῆς στέψης τοῦ τελευταίου των Αὐτοκρατόρων

στὴ Μητρόπολη τοῦ Λακεδαιμόνιου κάστρου

ἔμελλε νὰ ἀποδειχθοῦν στολισμὸς νεκρικὸς καὶ πομπὴ ἐπιτάφιος

γιὰ τὸν τελευταῖο τῶν πραγματικὰ μεγάλων της Αὐτοκρατορίας.

Μόνη μου ἔγνοια, σχεδὸν ἐμμονικῆ,

εἶναι νὰ βρεθεῖ ἕνας Παλαιολόγος νὰ κηδεύσουμε σήμερα.

Πῶς νὰ φανταστῶ τὴν ἐπερχόμενη ἅλωση δίχως ἕναν Παλαιολόγο;

Πῶς ἀλλιῶς νὰ παρουσιαστῶ στὴν Ἱστορία καὶ τί νὰ πῶ;

Στὴν ἑλληνικὴ συνείδηση εἶναι, ὅπως γράφει ἡ Μάρω Σιδέρη,

"...αἰώνια ἐρωτευμένος τοῦτος ὁ λαὸς μὲ ἐκεῖνον τὸ συγκλονιστικὸ ἄνθρωπο, παραμένει δεμένος στὴ γοητεία τῆς προσωπικότητάς του, στὴ δύναμη τοῦ ἤθους του, στὴν ὁρμὴ τῆς γενναιοδωρίας του, στὸ δράμα τῆς θυσίας του. Ὁ Ἕλληνας ποὺ δύσκολα ἀγάπησε βασιλεῖς καὶ πολιτικούς, ἀγάπησε καὶ ἀγαπᾶ πάντα τὸν τελευταῖο Αὐτοκράτορα τῆς Βασιλεύουσας, ὡς τὸν μοναδικὸ Ἕλληνα βασιλιὰ στὴ μεταχριστιανική της ἱστορία, τὸν τελευταῖο ἀληθινὰ Ἕλληνα ἐστεμμένο. Ὄχι ἄδικα: ὁ Κωνσταντῖνος Δραγάτσης Παλαιολόγος ἦταν ἀπὸ τοὺς πραγματικὰ Μεγάλους της Ἱστορίας, ὄχι ἐπειδὴ ἔσωσε ὡς Ὑπεράνθρωπος τὴν Πόλη του, ἀλλὰ ἐπειδὴ πέθανε ὡς ἄνθρωπος μαζί της."

Κάθε 29 τοῦ Μάη οἱ μνῆμες ἐδῶ στὴν Λακεδαιμόνια γῆ 

μαζώχνονται ἐμπρὸς στὴν θέα του.

Τὸ μνημόσυνο στὸν Αὐτοκράτορα,

καὶ σ' ὅλους ὅσους ἡ Τρίτη 29η Μαΐου 1453 

βρῆκε νὰ κείτονται νεκροὶ στὰ τείχη τῆς Βασιλεύουσας,

εἶναι μνημόσυνο στὸν Μάρτυρα τοῦ 15ου αἰώνα

μνημόσυνο στὴ θυσία 
ποὺ νοηματοδότησε ἐπινίκια τὴν κόσμο-ἱστορικὴ ἥττα.

Στὸ ἄγαλμά του, 
κάτω ἀπὸ τὸν περήφανο καὶ νεφελώδη Ταΰγετο,

γράφτηκε ἡ τελευταία πράξη τοῦ ἐφετινοῦ ἑορτασμοῦ

- ἑορτασμός; φεῦ –

καὶ μένει μόνο νὰ φανεῖ ἂν καὶ πόσοι κρατοῦν φυλαγμένο στὶς καρδιὲς

τὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Μαρμαρωμένου καὶ αἰώνιου βασιλιά.

Μονάχα ἐτούτη ἡ ἐλαχιστότατη προσφορὰ ἔμεινε δυστυχῶς θαρρῶ

γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀλιγίστους...

Eυάγγελος Θεοδώρου

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Όσιος Νίκων" τ. Ιούνιος-Ιούλιος-Αύγουστος 2015)

Ασφαλώς «νίκας τοις βασιλεύσι» ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ

     Λόγος ποιητικός η εκκλησιαστική υμνογραφία, δημιούργημα σπουδαίων καλλιτεχνών του λόγου που οικοδόμησαν μνημεία ολοζώντανα κι ας χιλιοχρόνισαν πολλά από αυτά. Στα χρόνια της νεοελληνικής μεταπολίτευσης η χούντα των νεόκοπων «δημοκρατών», απαιτεί «ευσεβείς» και όχι «βασιλείς». Είναι δύσκολο, καταλαβαίνω, να αντιπαλαίσει κανείς την άγνοια και την υποκρισία.

         Ο εκκλησιαστικός ποιητικός λόγος, μεταξύ άλλων, εμπεριέχει τρία μετωπιαία χαρακτηριστικά. Ποίηση, μουσική, ιστορία. Ένας στίχος εκκλησιαστικός - απολυτίκι, τροπάρι, κανόνας – είναι γραμμένος σε ένα συγκεκριμένο ποιητικό μέτρο, υπηρετείται από συγκεκριμένη μουσική σύνθεση και μεταξύ υμνογραφικών ή άλλων στοιχείων, βρίθει ιστορικών αναφορών.

         Παράδειγμα: Το «Τη Υπερμάχω» είναι ένα κοντάκιο στο οποίο αναγνωρίζει εύκολα κανείς το ποιητικό του μέτρο, υπηρετείται από την πασίγνωστη μελωδία και περιγράφει ένα συγκεκριμένο, γνωστό, ιστορικό γεγονός. Ο σύγχρονος του γεγονότος υμνογράφος, συνθέτει επιλέγοντας από τα ποιητικά μοτίβα της εποχής του, τις μουσικές επιρροές της εποχής του και η ορολογία αντλείται από το πολιτικό, κοινωνικό, ιστορικό, και πολιτιστικό παράδειγμα της εποχής του.

         Εσείς, οι «εκκλησιαζόμενοι» του αγιασμού και των επίσημων δοξολογιών της κάμερας και της ψήφου, δεν αντιλαμβάνεστε ασφαλώς πως είναι έγκλημα κατά του παγκόσμιου πολιτισμού να ζητάτε αντικατάσταση λέξεων ή φράσεων αρχαίων ποιητικών έργων, επειδή δεν εξυπηρετούν τα πρόσκαιρα ιδεολογικά σας συμφέροντα.

         Εσείς, οι «δημοκράτες» της εξουσίας των ολίγιστων. Ω! είστε τόσο υποκριτές με το δημοφιλές «νίκας τοις βασιλεύσι»! Αν δεν ήσασταν, θα ζητούσατε αντικατάσταση σε χίλια και παραπάνω χωρία της εκκλησιαστικής ποίησης όπου βασιλείς, άνακτες και αυτοκράτορες κοσμούν λεκτικά την υπέροχη εκκλησιαστική ποιητική μας παράδοση. Αν δεν ήσασταν, θα επιχειρούσατε επίσης να επιβάλετε στους καλλιτέχνες που ερμηνεύουν Σοφοκλή ή Αισχύλο να αντικαταστήσουν την «απαγορευμένη» ορολογία για να μην θιχτούν οι «δημοκρατικές» ευαισθησίες σας.

         Εσείς, οι νεοέλληνες της ανύπαρκτης πολιτιστικής καταγραφής του δυοχιλιάδες, κορδώνεστε εμπρός σε γίγαντες της ποίησης και της μουσικής καταδικάζοντάς τους ακόμα και για την «ατυχία» τους να ζήσουν σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους.

         Και νυν, στα χρόνια της μιζέριας και της καθολικής πενίας, αρνούμαι κύριοι να συνταχθώ ή έστω να σας ανεχθώ, να κάνω παραχώρηση. Πώς να προδώσω την Τέχνη των πολιτιστικών μου προγόνων, της καταδικής μου ρωμαίικης παράδοσης; Ασφαλώς λοιπόν, ασφαλέστατα, «νίκας τοις βασιλεύσι» ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ. 

Ευάγγελος Θεοδώρου

Στα παιδιά της Παλαιστίνης

Είμαι σίγουρος πια.

Ζω σε έναν κόσμο παράλληλο

περιμένοντας την ευκαιρία μου

το δικαίωμα μου προδότες, ακούτε;

το δικαίωμα να επιστρέψω

στην πιο γλυκιά πατρίδα, την καρδιά

στην εποχή που με γέννησε

στον καιρό που κανονικά ανήκω.

Δεν έχω σχέση με εσάς προδότες, ακούτε;

δεν είχα ποτέ.

Σταυρωτές του Θεού

του αψεγάδιαστου κάλλους του χαμόγελου των παιδιών.

Πόσα δάκρυα να αντέξει και πόνο Θεέ μου ο κόσμος,

πόσα ζευγάρια μάτια παιδικά ακόμα να κλείσουν μονομιάς;

Στην τελειότητα των παιδικών χαμόγελων

ορκίζομαι

να θυσιάσω τη ζωή μου

για χάρη τους

για χάρη του Παραδείσου

για χάρη της πόρτας που ανοίγουν στην Αθανασία.

  

Ο Κύριος το είπε καθαρά. Αν ζητάς τη βασιλεία των ουρανών κοίτα να μοιάσεις στα παιδιά, να γίνεις παιδί.

Κι αν ζητάτε να σβήσετε τα παιδικά χαμόγελα,

για να μην έχουμε πυξίδα στο ταξίδι της επιστροφής στην πατρική οικία,

όρκο δίνω, πανάθεμα σας

να κοιτώ κατάματα τα παιδικά μάτια

που μέσα στη φρίκη σας προδότες

κρύβουν Παράδεισο ολοφώτεινο…

Ευάγγελος Θεοδώρου

Σαν Δελτίο Τύπου

Β΄ Κατασκηνωτική Περίοδος Αγοριών 2014

“Ρωμαίικη Παράδοση”

         

     Γράφει στο εισηγητικό του κείμενο ο επιστημονικός συνεργάτης των Κατασκηνώσεων μας και υποψήφιος διδάκτωρ Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων κ. Νικόλαος Ζαχαράκης: “Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα λοιπόν πήραμε την απόφαση να το τολμήσουμε και να μιλήσουμε στα νέα παιδιά για την Ρωμαίικη παράδοση αφιερώνοντας την φετινή κατασκηνωτική περίοδο σε αυτή την θεματική. Σε μια προσπάθεια να φέρουμε τα παιδιά σε επαφή με έναν κόσμο που αγνοούν, με ένα πολιτισμικό κεφάλαιο ευθύνης. Μεγάλη η ευθύνη όπως μεγάλο και το κεφάλαιο της παράδοσης. Ευελπιστούμε ωστόσο τα νέα παιδιά να λάβουν έστω το ερέθισμα, να στραφούν προς το παρελθόν και τις ρίζες τους  αναζητώντας πρότυπα και αξίες, άγκυρες ελπίδας και πίστης, ορόσημα που θα τους επιτρέψουν να χαράξουν στην ζωή τους δρόμους ευθείς και φωτεινούς μακριά από τις σειρήνες της ισοπέδωσης και του μηδενισμού. Να ρίξουν ρίζες σαν την ελιά, να καρποφορήσουν σαν το αμπέλι και να διαβούν το πέλαγος της ζωής μέσα στο στέρεο καράβι που έχει για πυξίδα και οδηγό, Χριστό και Ελλάδα...”

         Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία που ζούμε, στο μαζικοποιημένο μοντέλο ζωής που εν πολλοίς καταναλώνουμε σήμερα, η Κατασκήνωση της Ταϋγέτης προτείνει εμφατικά ένα πολιτιστικό παράδειγμα διαφορετικό. Και όπου πολιτισμός, ασφαλώς εννοούμε τον τρόπο που ζει μια κοινωνία, το μονοπάτι που διάλεξε να βαδίσει αναζητώντας την αλήθεια της ζωής. Η συνέχεια της δικής μας παράδοσης, από τα χρόνια του Ομήρου ακόμα, έγινε αντικείμενο συζήτησης και τρόπος ζωής τις εννέα κατασκηνωτικές ημέρες που ζήσαμε η παρέα των εκατό κατασκηνωτών και στελεχών λίγο κάτω από την αλπική ζώνη του Ταϋγέτου.

         Η αφήγηση της εφετινής κατασκηνωτικής μας εμπειρίας δύσκολα μπορεί να βρει τρόπους και μέσα έκφρασης ενόσω η σκόνη δεν έχει ακόμα κατακάτσει και η καρδιά  (μακριά πολύ από το σώμα που επέστρεψε στα ίδια) τριγυρίζει ακόμα μέσα στους θαλάμους, στα γήπεδα, στην τραπεζαρία, στο δάσος. Κι όπως έγραψε την αμέσως επόμενη ημέρα ένας κατασκηνωτής σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, “άντε τώρα να ξεσυνηθίσεις…”.

         Διακινδυνεύοντας ανισοβαρής προεκτάσεις του καλοκαιρινού κατασκηνωτικού γεγονότος της Ιεράς Μητροπόλεως μας, θα μπορούσα με σχετική ευκολία να καταγράψω το μερίδιο - στη δική μου τουλάχιστον κατανόηση – που διεκδικεί το γεγονός αυτό στο ιστορικό γίγνεσθαι ενός λαού σαν του δικού μας: Στη μικρο-ιστορία της Λακωνικής κοινωνίας μας αλλά και στη μακρο-ιστορία της καρδιάς και της ψυχής του κάθε ενός από εμάς. Είκοσι χρόνια συνεχούς λειτουργίας της μικρής μας ουρανούπολης, γενιές και γενιές Λακώνων έζησαν και ζουν κοινές εμπειρίες ικανές να κάνουν την καρδιά να χτυπά διαφορετικά, τα αυτιά να ζητούν άλλα ακούσματα να ακούσουν και τα μάτια να δακρύζουν εμπρός στη θέα της αλήθειας, της αγάπης, της θυσίας, της φιλίας, της χαράς…

     Σε ένα μέλλον που διαγράφεται γενικότερα δυσοίωνο, τα παιδιά των κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως μας με τρόπο εκκωφαντικό διαλαλούν πως υπάρχει ελπίδα. Σε αυτά τα παιδικά χαμόγελα υποκλινόμαστε όλοι, στη δική τους δίψα για ζωή, στο δικό τους δικαίωμα να ζήσουν ρωμαίικα κατά πως το δίδαξε ο παππούς και η γιαγιά, ο πατέρας και η μάνα, ο τόπος και ο χρόνος.

                                                                                                                               Ο Αρχηγός

Θεοδώρου Ευάγγελος

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά την κ. Καργάκου και το Κέντρο Πρόληψης νομού Λακωνίας για την εξαιρετική συνεργασία και την πολύτιμη συμβολή τους στο κατασκηνωτικό έργο. Επίσης τους κ. Βούκλιζα Ιωάννη Αντιπρόεδρο και Κοτσώνη Παναγιώτη Μέλος, εκπροσώπους του Μουσικού Συνδέσμου Λακωνίας “Πέτρος ο Πελοποννήσιος” για το διαδραστικό σεμινάριο που πραγματοποίησαν κοντά μας!